بن يزيد قال قلت لأبي عبد اللَّه ( عليه السلام ) إني و اللَّه ما أدري كان أبي عق عني أم لا ؟ قال : فأمرني أبو عبد اللَّه ( عليه السلام ) فعققت عن نفسي و أنا شيخ كبير ، و قال عمر : سمعت أبا عبد اللَّه يقول : كل امرئ مرتهن بعقيقته . و العقيقة أوجب من الأضحية . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : ل : اگر طفل بالغ شد و برايش عقيقه نكرده باشند مستحب استكه خود براى خويش عقيقه نمايد و در صورتى كه نسبت بعقيقه كردن ولىّ مشكوك باشد چون اصل عدم عقيقه او است لاجرم بر وى مستحبّست كه در اين صورت نيز از طرف خودش عقيقه كند . شارح ( ره ) مىفرماين : دليل در فرع دوّم يعنى صورت شك علاوه بر اصل روايت عبد اللّه بن سنان از عمر بن يزيد مىباشد ، وى مىگويد : محضر امام صادق عليه السلام عرض كردم به خدا قسم كه نمىدانم پدرم از جانب من عقيقه كرده يا نكرده ، سپس مىگويد : حضرت من را امر فرمودند كه از طرف خويش عقيقه كنم لذا من در حالى كه پيرمردد كبير السّنى بودم از جانب خود عقيقه كردم . عمر بن يزيد مىگويد : از حضرت ابى عبد اللّه عليه السلم شنيدم كه فرمودند : هركسى گرو عقيقه خود مىباشدو عقيقه از قربانى واجبتر است . قوله : استحب له العقيقة عن نفسه : ضمير در [ له ] و [ نفسه ] به ولد راجع است . قوله : فليعق هو : ضمير [ هو ] بولد راجعست .